Ein Geständnis. Ein Überlebensritual.
Performance mit Taies Farzan
in verschiedenen Sprachen:
DO – 26.03.26 – deutsch
FR – 27.03.26 – persisch
SA – 28.03.26 – türkisch
Eine Frau tanzt inmitten der Blicke, die sie verschlingen. In einer Welt aus Geld und männlicher Macht wird Sichtbarkeit zur Währung und der Körper zur Ware. Weiblichkeit wird hier konstruiert, korrigiert und vermarktet. Ein Lächeln ist Pflicht, ein Blick ist Zwang. Applaus klingt wie ein Echo von Gewalt.
Diese Solo-Performance verbindet Theater und Ritual mit roher psychologischer Intensität. Sie demontiert den Mythos der „Bauchtänzerin“ und entlarvt die Maschinerie dahinter: das patriarchale System, das erotisiert, konsumiert und verwirft.
Was bleibt vom innersten Selbst übrig, wenn das Überleben erfordert, die Sprache der Macht zu sprechen – und wenn der fremde Blick niemals weicht?
Bauchtänzerin ist eine Einladung, dem zu lauschen, woran der Körper sich
erinnert, und zu hinterfragen, was es bedeutet, hinzusehen.
Belly Dancer
A confession. A ritual of survival.
A woman dances inside the gaze that consumes her.
In a world ruled by money, power, and male desire, she learns that visibility is currency and the body is merchandise. Femininity can be shaped, corrected, packaged, and sold. A smile can be imposed. A look can be forced. Applause can feel like violence.
Blending theatre, ritual, and raw psychological intensity, this solo performance dismantles the fantasy of the “belly dancer” and exposes the machinery beneath it: the patriarchal and capitalist systems that eroticise, consume, and discard.
What happens when survival requires speaking the language of power?
What remains of oneself when the gaze never disappears?
Belly dancer is an invitation to listen to what the body remembers, and to question what it means to look.
یک اعتراف. یک آیینِ بقا
زنی در میان نگاهی که او را میبلعد، میرقصد. در قلمرو پول و میل مردانه، او میآموزد که «دیده شدن» بهاست و «تن» کالا. در اینجا زنانگی را میتراشند، بستهبندی میکنند و میفروشند. لبخند، دستوری است و نگاه، اجباری؛ جایی که صدای تشویق، طنینِ خشونت دارد.
این اجرای انفرادی با پیوند تئاتر، آیین و روانشناختی عریان، افسانهی «رقاصه» را متلاشی میکند تا ماشینآلاتِ پنهان پشت آن را برملا سازد: سیستمهای مردسالار و سرمایهداری که بدن را به کالا بدل کرده، مصرف میکنند و دور میاندازند.
وقتی بقا مستلزمِ سخن گفتن به زبانِ قدرت است و آن نگاهِ خیره هرگز محو نمیشود، چه از «خویشتن» باقی میماند؟
رقاصه دعوتی است برای گوش سپردن به آنچه بدن به یاد میآورد و زیر سوال بردنِ این مفهوم که «نگاه کردن» واقعاً به چه معناست
Dansöz
Bir İtiraf. Bir Hayatta Kalma Ritüeli.
Kendisini tüketen bir bakışın hapsinde dans eden bir kadın…
Paranın, gücün ve eril arzunun hüküm sürdüğü bir dünyada beden bir meta, görünürlük bir para birimidir artık. Dişilikse; şekillendirilip paketlenen ve satılan bir ürün. Her gülümseyiş bir emir, her bakış hayatta kalabilmek için bir zorunluluktur alkışın şiddete dönüştüğü o ince çizgide…
Es spielt: Taies Farzan
Text: Samil Yilmaz
Regie & Choreografie: Candas Bas
Musik: Hakan Sezgin
Regieassistent: Renee Stulz
Lichtdesign: Moritz Meyer
Kostüm: Rabia Ozcan
Darbuka solo: Arda Aygun
Eintritt: 20 €, 15 € ermäßigt, 22 € Support-Ticket
DO – 26.03.2026 – 20.00 Uhr
in deutscher Sprache
FR – 27.03.2026 – 20.00 Uhr
in persischer Sprache
SA – 28.03.2026 – 20.00 Uhr
in türkischer Sprache